Moorden op transgender personen: vaker partnergeweld dan haatmisdrijf — wat het epidemie-narratief niet vertelt

Al sinds 2013 publiceert Human Rights Campaign (HRC) een jaarlijks rapport onder de titel An Epidemic of Violence. De boodschap is constant: transgender personen worden in toenemende mate vermoord, en de drijfveer is doorgaans transfobie — soms uitdrukkelijk geframed als "witte suprematie". Die formulering is overgenomen door tientallen media en belangenorganisaties, ook buiten de Verenigde Staten. Een nieuwe, forensisch onderbouwde analyse van 304 individuele zaken zet daar grote vraagtekens bij.

Het narratief: een epidemie van haat

HRC telt sinds 2013 bijna vierhonderd gewelddadige sterfgevallen onder transgender en gendernonconforme personen in de VS en presenteert dat aantal ieder jaar opnieuw als bewijs van een aanhoudende "epidemie". De rapporten benadrukken dat vooral zwarte trans vrouwen slachtoffer worden en verbinden de cijfers expliciet aan transfobie en, in recentere edities, aan wit suprematistisch geweld. Het cijfer op zich — bijna vierhonderd doden in ruim tien jaar — wordt zelden afgezet tegen een referentiepunt: hoe verhoudt dat zich tot het algemene moordcijfer, en wat was het motief per zaak?

Het onderzoek dat er tegenin gaat

Onderzoekers Vincent Lundgren en Colin Wright publiceerden op 31 maart 2026 in City Journal, het tijdschrift van de Manhattan Institute, de resultaten van hun T-CLEAR-analyse (Transgender Comprehensive Lethal Evidence Analysis Report). Zij verifieerden onafhankelijk 304 slachtoffers over de periode 2015-2024, aan de hand van rechtbankdossiers, politieverklaringen en lokale nieuwsberichten — niet aan de hand van tweede- of derdehands tellingen.

Hun belangrijkste bevindingen: het moordcijfer onder transgender personen ligt met ongeveer 3,66 per 100.000 ruim onder het Amerikaanse landelijk gemiddelde van 25,8 per 100.000. Van de onderzochte zaken werd slechts 3,3 procent als bevestigd haatmisdrijf geclassificeerd. Het vaakst voorkomende motief was partnergeweld, gevolgd door incidenten rond sekswerk, onderlinge conflicten en beroving. Onder de zaken met een geïdentificeerde verdachte was 65,1 procent zwart en 18 procent wit — een verhouding die haaks staat op de suggestie dat wit suprematistisch geweld de kern van het probleem vormt.

Hoe media dit (niet) brachten

Binnen een dag na de eerste brede berichtgeving over het onderzoek, eind september 2026, pikten Amerikaanse conservatieve media het op: Townhall op 22 september, gevolgd door The Post Millennial, PJ Media en verschillende regionale titels. Een opiniestuk in de doorgaans links georiënteerde Boston Globe erkende dat het geweld tegen transgender personen daalt, tegen de verwachting van activisten in. In onze eigen zoektocht door het Nederlandse medialandschap troffen we tot nu toe geen enkele Nederlandse nieuwsredactie aan die over deze cijfers berichtte — terwijl de onderliggende HRC-rapporten hier wel als bron worden aangehaald in stukken over trans-geweld. Dat asymmetrische patroon — snelle overname van een verontrustend cijfer, stilte rond het cijfer dat het nuanceert — is precies het mechanisme dat wij op dit platform herhaaldelijk beschrijven.

Dat patroon is inmiddels vertrouwd. Eerder beschreven we hoe een dossierstudie onder ruim 107.000 patiënten het nieuws niet haalde omdat de uitkomst niet paste bij het gangbare frame, en hoe de koppen over een Canadese detransitie-studie een geruststellend cijfer presenteerden dat de studie zelf niet droeg.

Bron en duiding uit elkaar houden

Wat het T-CLEAR-onderzoek zelf claimt, is beperkt en concreet: in de onderzochte periode was intiem partnergeweld vaker de vastgestelde omstandigheid dan een haatmisdrijf, en lag het moordcijfer onder het landelijk gemiddelde. Dat een "epidemie" gedreven door transfobie hiermee niet overeind blijft, is de duiding van de onderzoekers zelf — een duiding die wij hier overnemen omdat de cijfers haar dragen, niet omdat de bron ons uitkomt. Dat er wél degelijk mensen worden vermoord, vaak in kwetsbare omstandigheden zoals sekswerk, blijft daarbij een reëel gegeven dat om aandacht vraagt — alleen niet van het frame dat HRC ervoor kiest.