Een feest van liefde met een knokploeg – en ketters mogen de kerk niet verlaten

WorldPride is volgens de woordvoerder van Pride Amsterdam "een enorm feest van liefde" (bron). Tegelijk berichtte Het Parool op 26 juli 2026 over twee Amsterdamse activisten die een "Queer Knokploeg" hebben opgericht, met zelfverdedigingscursussen en omstanderstrainingen tegen intimidatie en geweld op straat (bron). Het beeld dat zo ontstaat, past in een vast patroon. Zichtbaarheid, solidariteit, dreiging van buitenaf — en de suggestie dat wie niet meedoet aan het hele pakket ook aan de verkeerde kant staat.

Wie als homo of lesbienne onder "queer" wordt geschaard, wordt ingedeeld zonder zelf te kiezen. Kritiek op onderdelen van de ideologie maakt je in die logica tot interne vijand. Dat is morele disciplinering — en het is precies het mechanisme dat het frame van feest en dreiging versterkt zonder het te benoemen.

De vermenging die niemand mag benoemen

Homoseksuele mannen en vrouwen hebben decennialang gestreden voor het recht om met rust gelaten te worden. Gelijke rechten, geen discriminatie, geen geweld. Het logische eindpunt van die emancipatie is integratie, niet permanente strijd.

De hedendaagse "queer"-retoriek werkt precies de andere kant op. Ze heeft geen belang bij afronding of normaliteit. Ze heeft een voortdurende vijand nodig, nieuwe slachtofferschappen en steeds radicalere claims. Genderidentiteit wordt samengevoegd met seksuele oriëntatie alsof het hetzelfde is. Wie dat onderscheid wil maken — en wijst op de medische, juridische en sociale gevolgen van zelfidentificatie en "bevestigende zorg" — hoort er in die logica niet meer bij. Ook als je zelf homo bent.

Dat is geen inclusie. Dat is een ideologische reiniging.

Veiligheid en ideologie

Geweld tegen mensen om hun geaardheid is verwerpelijk en moet hard worden bestreden. Zelfverdediging organiseren is legitiem. Maar het frame "feest van liefde + knokploeg" dient ook een ander doel: het houden van de permanente crisismodus. Want zodra de crisis verdwijnt, verdwijnt ook de morele urgentie van de beweging die zichzelf definieert via afwijking en strijd.

Tegelijk wordt elke kritiek op de ideologische lading — de letterbak, de medische interventies bij jongeren, het wissen van sekse in sport en wetgeving — afgedaan als steun aan de vijand. Je mag homo zijn, zolang je de hele genderconstructie meeneemt. Doe je dat niet, dan ben je verrader. Zie ook onze analyse van activisme in de redactie: de taal van de beweging wordt de taal van het nieuws.

De kerk die niemand mag verlaten

Het mechanisme laat zich met een kerk vergelijken. Je wordt ingedeeld bij "queer", of je wilt of niet. Kritiek op onderdelen van de ideologie maakt je tot interne vijand. De uitgang is geblokkeerd. Dat is geen emancipatiebeweging meer. Dat is een geloofsgemeenschap met ketterjacht.

Een volwassen samenleving beschermt homoseksuele mensen tegen geweld. Ze hoeft niet mee te gaan in de claim dat sekse een spectrum is, dat kinderen medisch moeten worden behandeld op basis van zelfdiagnose, of dat kritiek daarop haat is. En ze hoeft zeker niet te accepteren dat homoseksuele mannen en vrouwen die dat onderscheid wél maken, als vijand worden weggezet.

Dat is geen liefde. Dat is disciplinering.

Emancipatie die zichzelf niet mag bevragen, is geen emancipatie maar conformisme. De eis dat homoseksuelen de volledige genderagenda steunen — op straffe van uitsluiting — staat haaks op het idee van individuele vrijheid dat de beweging oorspronkelijk verdedigde. Dat spanningsveld verdient het om benoemd te worden.